Het verhaal van Gabriëlle Hartog

Vanaf kleins af aan ben ik al te dik. Ik zeg soms 'ik werd al dik geboren' en hoewel dit natuurlijk overdreven is, zit hier wel een kern van waarheid in. Ik ben nooit een dun kind geweest. Weken van te voren keek ik al op tegen het feit dat de schoolarts zou komen. Ik zat dan ook altijd boven de gemiddelde lijn en elke keer was het hetzelfde liedje. 'Je bent te dik, je moet naar de diëtist'. Dit heb ik altijd afgehouden. Ik at gezond en mijn moeder wilde niet dat ik een complex zou krijgen.

Maar blij was ik niet met mijzelf. Ik ben hier ook mee gepest. Klasgenootjes maakten knor geluiden tijdens de lessen. Ik ben niet zo erg gepest als dat je tegenwoordig wel eens hoort of ziet op de tv, maar fijn was anders.

 

Op de middelbare school werd ik langzaam aan dikker. Het was nog niet schokbarend, maar jaarlijks kwamen er toch wel zo'n 2 kilo bij. Ook hier werd ik regelmatig gepest. Mensen die het leuk vonden om te zeggen dat ik dik was. Deze periode ben ik ook onzeker geworden. Al mijn vriendinnen hadden vriendjes maar op de een of andere manier vond niemand mij leuk. Dat is in ieder geval wat ik toen dacht.

 

De tijd dat ik een opleiding volgde op het MBO ben ik heel veel aangekomen. Ik moest er in deze tijd dan ook niet meer aan denken om überhaupt een vriendje te hebben. Iemand die mij naakt zou moeten zien? Daar moest ik niet aan denken. Uitgaan deed ik hierdoor ook niet. Ik voelde mij totaal niet happy met mijn lichaam en dan had ik al helemaal geen zin om ergens heen te gaan waar je dan ook nog eens moest gaan dansen.

 

Uiteraard heb ik in deze jaren meerdere diëten geprobeerd. Adkins, koolhydraatvrij, er is veel voorbij gekomen. Niets hielp. Ook sporten niet. Waar er bij andere nog wel een aantal kilo af ging, ging er bij mij nog niet eens een grammetje af. Hierna was ik dan altijd ten einde raad en huilde ik weer uit op de schouder van mijn moeder. Uiteindelijk had ik het opgegeven. Ik zou de rest van mijn leven dik blijven. Ik vond dit erg moeilijk om te accepteren, maar voor mijn gevoel had ik echt alles geprobeerd en hielp niets om af te vallen.

 

Ondertussen bleven mensen opmerkingen maken. Ik weet nog een keer dat ik fysiotheraphie had voor mijn knie. Zwakke knieën zitten in de familie en ook ik had hier last van. De fysiotherapeut zei hierbij dat dit kwam omdat ik dik was. 'Ja, heel dat dikke lijf komt natuurlijk op die knie. Het is gewoon een kwestie van gezond eten, hoor.' Hoe kon hij dit zeggen? Hij had niet gevraagd wat ik at, wat ik allemaal al had geprobeerd qua diëten etc. Deze opmerking maakte hij overigens met een dikke bierbuik....

 

In 2013 gingen ik en mijn ouders op vakantie met mijn oom en tante. Beide hadden het Cambridge dieet gedaan en hadden hier veel resultaat mee bereikt. Mijn tante was hier 23 kilo mee afgevallen! Oke, misschien niet de meest gezonde manier van afvallen, maar dik zijn is ook niet erg gezond! Ergens begon het weer te kriebelen. Zou dit hetgeen zijn dat mij wél zou kunnen helpen? Mijn beide ouders hadden ook wel wat overgewicht en we hebben tijdens deze vakantie besloten ook het dieet te gaan volgen. 1 augustus zijn we begonnen. Hoewel het niet zonder slag of stoot ging bij mij, en ging het afvallen bij mij het meest traag van allemaal, hebben we het volgehouden tot 1 december. Ik was toen 21 kilo afgevallen. Eindelijk was ik tevreden met mijn lichaam. Ik heb dan ook vol trots een foto op facebook gezet met alleen de tekst '-21 kilo'. Ik heb hier onwijs veel positieve reacties op gehad en ik was zo trots als een pauw!

Nu ben ik twee jaar verder nadat ik het Cambridge dieet heb gevolgd. Bij het dieet hoort een op- en afbouw programma. Ik heb deze heel erg trouw gevolgd want nu ik zoveel was afgevallen, dacht ik NO WAY dat ik al die kilo's ooit nog aan kom! Koste wat het kost zou ik er voor zorgen dat ik niet weer dik zou worden. Het opbouwen is goed gegaan, al merk je wel dat je een lange tijd 'roofbouw' op je lichaam hebt gepleegd. Je lichaam wil álles, niet 1 bakje yoghurt, maar het hele pak. Dit was erg moeilijk om je toch te beperken tot het schema, maar meestal lukte dit.

Ze zeggen altijd dat de periode na een dieet pas echt zwaar is en hier hebben ze een goed punt. Tijdens het dieet was het duidelijk: Ik mocht een paar zakjes en repen en dit was het. Meer niet. Zwaar, maar simpel. Na het dieet mag je in principe weer alles, maar de calorie volle dingen met mate. Maar dit lukte aardig. Van de zomer 2014 tot de zomer 2015 ben ik zelfs nog 12 kilo afgevallen!

 

Tot op de dag van vandaag gaat het goed met het bijhouden. Maar makkelijk vind ik het niet. Ik vind het ongelooflijk moeilijk!! De balans tussen lekker eten (calorievol) en gezond eten vind ik heel zwaar. Ik ben constant met eten bezig. 'Mag ik dit wel?, hoeveel calorieën zitten daarin?', als ik nu dat extra stukje fiets, verbrand ik weer wat calorieën'. Ik ben constant met mijzelf in gevecht, ja, zo voelt het, als een constante strijd.

De laatste twee maanden heb ik last van (vr)eetbuien. Ik eet dan zo veel dat ik serieus pijn krijg in mijn buik. Ook al at ik vroeger veel, heb ik dit nog nooit gehad. Ik weet dat wat ik doe niet goed is, maar ik kan dan niet stoppen met eten. Heel gek, en ik ben hierna erg verdrietig en boos op mijzelf. Ik heb mijn lichaam en gedrag niet onder controle en dat is een heel vervelend gevoel.

Daarbij vind ik het psychische aspect heel moeilijk. Aan de ene kant ben ik blij met mijn figuur hoe dat nu is, maar aan de andere kant is het voor mijn gevoel nooit tevreden. Mijn buik moet strakker, benen moeten dunner. Het kan allemaal mooier, het moet allemaal mooier. Het is nooit 'goed genoeg' en dit voelt heel erg vermoeiend. Onzekerheid speelt hier dan ook nog steeds een hele grote rol.

Als ik vroeger een foto van iemand had gezien met mijn figuur zou ik waarschijnlijk zeggen 'dat figuur wil ik!', en toch ben ik nu niet tevreden.

 

Het is voor mij nog dagelijks een struggle, en dit zal het waarschijnlijk altijd ook blijven. Maar één ding is zeker: Ik ga nooit meer terug naar mijn 'dikke ik'.


- Gabriëlle Hartog 

Reactie schrijven

Commentaren: 0